http://maga.gr/2015/01/26/protagonistes-ke-komparsi-tis-politikis-ke-tis-zois/
Ο Πρωταγωνιστής των «Πρωταγωνιστών», επέλεξε να εμπλακεί ενεργά με την πολιτική και να διεκδικήσει Πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε αυτή την προσπάθεια βρήκε συνοδοιπόρους Πρωταγωνιστές από την κοινωνία, ανθρώπους με υψηλό αίσθημα ευθύνης και πληθώρα επιτευγμάτων, τους Πρωταγωνιστές της ζωής. Όλοι μαζί, Πρωταγωνιστές, διεκδίκησαν τη ψήφο τους ελληνικού λαού…
Κάπως έτσι θα μπορούσε να αρχίζει η ιστορία. Δυστυχώς όμως, ΔΕΝ αρχίζει έτσι…
Ο Σταύρος Θεοδωράκης, γνωστός και διακεκριμένος από τους «Πρωταγωνιστές», όντως έκανε την αρχή για ένα πολλά υποσχόμενο πολιτικό κίνημα. Αφύπνισε μεγάλη μερίδα των «επιτυχημένων» της κοινωνίας, υποσχέθηκε μεταξύ πολλών άλλων υποσχέσεων, «πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν», «συμμετοχή του πολίτη» στο επίκεντρο της πολιτικής, «συμμετοχικές» μεθόδους διαβούλευσης και «δημοκρατικές» διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Δυστυχώς όμως αποδείχθηκε ανίκανος για όλα τα παραπάνω. Ανίκανος ή επικίνδυνος ψεύτης! Το τι τελικά από τα δύο είναι θα αποδειχθεί σύντομα, μιας και οι επιλογές του, δεν του αφήνουν περιθώρια για την περαιτέρω συγκάλυψη της πραγματικότητας. Προσωπικά θα συνεχίσω να πιστεύω (δεν ξέρω για πόσο ακόμα) ότι πρόκειται περί ανικανότητας. Ίσως επικίνδυνης.
Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες ίδρυσης του Ποταμιού, ήταν ορατός ο αρχηγοκεντρικός ρόλος του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που το σύνολο σχεδόν των εθελοντών Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο), πραγματικά δεν πίστευε αυτά που γίνονταν. Αφίσες, όχι αφίσες, ναι αφίσες. Περίπτερο, όχι περίπτερο, ναι περίπτερο. Εκλογές συνέδρων με τον Α τρόπο, τον Β τρόπο, τον Γ τρόπο. Εκλογικούς αντιπροσώπους, εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, εκλογικούς αντιπροσώπους. Σαμοθράκη, Αλεξανδρούπολη, Αθήνα. Ναι, όχι, ναι… Σταύρος, Σταύρος, Σταύρος.
Το Ποτάμι δεν διαλύθηκε σε εκείνο το αρχικό στάδιο. Όλοι δίναμε πίστωση χρόνου, αναγνωρίζοντας πως στην αρχή ενός πολιτικού εγχειρήματος αυτού του είδους, είναι σε κάποιο βαθμό αποδεκτό το έλλειμμα δημοκρατίας μιας και πρέπει να αποφασίζονται πολλά σε πολύ λίγο χρόνο. Ο Σταύρος, αποφεύγοντας την απευθείας έκθεσή του στους «εθελοντές» του Ποταμιού, είχε την τύχει να πλαισιώνεται από χαρισματικούς ανθρώπους, που και αυτοί με τη σειρά τους έδειξαν ζήλο και προσήλωση στην επίτευξη των αρχικών στόχων του Ποταμιού. Λειτούργησαν σε ένα μεγάλο βαθμό και σαν αποσβεστήρες κραδασμών ενώ παράλληλα «πότιζαν» το Ποτάμι με τις απαραίτητες δόσεις δημοκρατίας και ισονομίας. Σημαντικότερος συντελεστής για τη συνοχή του Ποταμιού υπήρξε το εξαιρετικό κλίμα ανάμεσα στις ομάδες «εθελοντών» όπου αλληλοεμπνέονταν από δημοκρατικά ιδανικά και επιθυμία για συμβολή στην επίλυση μικρών και μεγαλύτερων προβλημάτων του τόπου.
Οι ευρωεκλογές τελείωσαν με επιτυχία για το Ποτάμι, και έγινε μετά από παλινωδίες το ιδρυτικό συνέδριο. Τι να πρωτοπεί κανείς… Όλα καλά αλλά και κωμικά ταυτόχρονα. Ομάδες διαβούλευσης που θύμιζαν λέσχες φιλοσοφικής αναζήτησης, όργανα κόμματος που είτε δεν θα είχαν ρόλο, είτε θα βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του Σταύρου και θέσεις που στην συντριπτική τους πλειοψηφία στερούνταν εισηγητή. Όλες όμως με κοινό αφηγητή… Τον Σταύρο.
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν πταίσματα, αν δεν συνδυάζονταν και από την απόφαση του Σταύρου για μαζικές προσκλήσεις σε πάσης φύσεως και προελεύσεως γυρολόγους της πολιτικής. Ψαριανός, Λυκούδης, Αμυράς, Δανέλλης είναι μερικοί από τους πλέον δημοφιλείς Κομπάρσους της πολιτικής. Η λίστα φυσικά είναι τεράστια… Από τύχη δεν θα θρηνήσουμε και άλλους άξιους Πρωταγωνιστές στο βωμό του ενός και μόνου υπερΠρωταγωνιστή. Γιατί για να μπορεί(;) να αναπνεύσει ο υπερΠρωταγωνιστής, δεν μπορεί να συνυπάρξει τελικά με άλλους συμπρωταγωνιστές. Θέλει μόνο κομπάρσους. Και κάπως έτσι, έγιναν Κομπάρσοι της πολιτικής και οι Πρωταγωνιστές της ζωής που μπήκαν στο Ποτάμι. Στο χέρι τους είναι… Θέλω να πιστεύω πως αυτό δεν είναι και το τέλος της ιστορίας αλλά μόνο η αρχή.
ΥΓ1. Το παραπάνω κείμενο ΔΕΝ απευθύνεται σε αναγνώστες ανίκανους να γελάσουν με τον εαυτό τους, μιας και ο συγγραφέας την ώρα που το έγραφε αυτοσαρκάζονταν.
ΥΓ2. Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που συμμετείχαν ως υποψήφιοι στις εκλογές! Χωρίς διάθεση ειρωνείας, τους εύχομαι την επόμενη φορά να είναι Πρωταγωνιστές.
Οι Πρωταγωνιστές και οι Κομπάρσοι της πολιτικής και της ζωής
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2015 και έχει αναγνωσθεί 8684 φορές.
Χρειάζεστε λιγότερο από ένα λεπτό για να διαβάσετε αυτό το άρθρο.
Ο Πρωταγωνιστής των «Πρωταγωνιστών», επέλεξε να εμπλακεί ενεργά με την πολιτική και να διεκδικήσει Πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε αυτή την προσπάθεια βρήκε συνοδοιπόρους Πρωταγωνιστές από την κοινωνία, ανθρώπους με υψηλό αίσθημα ευθύνης και πληθώρα επιτευγμάτων, τους Πρωταγωνιστές της ζωής. Όλοι μαζί, Πρωταγωνιστές, διεκδίκησαν τη ψήφο τους ελληνικού λαού…
Κάπως έτσι θα μπορούσε να αρχίζει η ιστορία. Δυστυχώς όμως, ΔΕΝ αρχίζει έτσι…
Ο Σταύρος Θεοδωράκης, γνωστός και διακεκριμένος από τους «Πρωταγωνιστές», όντως έκανε την αρχή για ένα πολλά υποσχόμενο πολιτικό κίνημα. Αφύπνισε μεγάλη μερίδα των «επιτυχημένων» της κοινωνίας, υποσχέθηκε μεταξύ πολλών άλλων υποσχέσεων, «πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν», «συμμετοχή του πολίτη» στο επίκεντρο της πολιτικής, «συμμετοχικές» μεθόδους διαβούλευσης και «δημοκρατικές» διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Δυστυχώς όμως αποδείχθηκε ανίκανος για όλα τα παραπάνω. Ανίκανος ή επικίνδυνος ψεύτης! Το τι τελικά από τα δύο είναι θα αποδειχθεί σύντομα, μιας και οι επιλογές του, δεν του αφήνουν περιθώρια για την περαιτέρω συγκάλυψη της πραγματικότητας. Προσωπικά θα συνεχίσω να πιστεύω (δεν ξέρω για πόσο ακόμα) ότι πρόκειται περί ανικανότητας. Ίσως επικίνδυνης.
Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες ίδρυσης του Ποταμιού, ήταν ορατός ο αρχηγοκεντρικός ρόλος του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που το σύνολο σχεδόν των εθελοντών Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο), πραγματικά δεν πίστευε αυτά που γίνονταν. Αφίσες, όχι αφίσες, ναι αφίσες. Περίπτερο, όχι περίπτερο, ναι περίπτερο. Εκλογές συνέδρων με τον Α τρόπο, τον Β τρόπο, τον Γ τρόπο. Εκλογικούς αντιπροσώπους, εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, εκλογικούς αντιπροσώπους. Σαμοθράκη, Αλεξανδρούπολη, Αθήνα. Ναι, όχι, ναι… Σταύρος, Σταύρος, Σταύρος.
Το Ποτάμι δεν διαλύθηκε σε εκείνο το αρχικό στάδιο. Όλοι δίναμε πίστωση χρόνου, αναγνωρίζοντας πως στην αρχή ενός πολιτικού εγχειρήματος αυτού του είδους, είναι σε κάποιο βαθμό αποδεκτό το έλλειμμα δημοκρατίας μιας και πρέπει να αποφασίζονται πολλά σε πολύ λίγο χρόνο. Ο Σταύρος, αποφεύγοντας την απευθείας έκθεσή του στους «εθελοντές» του Ποταμιού, είχε την τύχει να πλαισιώνεται από χαρισματικούς ανθρώπους, που και αυτοί με τη σειρά τους έδειξαν ζήλο και προσήλωση στην επίτευξη των αρχικών στόχων του Ποταμιού. Λειτούργησαν σε ένα μεγάλο βαθμό και σαν αποσβεστήρες κραδασμών ενώ παράλληλα «πότιζαν» το Ποτάμι με τις απαραίτητες δόσεις δημοκρατίας και ισονομίας. Σημαντικότερος συντελεστής για τη συνοχή του Ποταμιού υπήρξε το εξαιρετικό κλίμα ανάμεσα στις ομάδες «εθελοντών» όπου αλληλοεμπνέονταν από δημοκρατικά ιδανικά και επιθυμία για συμβολή στην επίλυση μικρών και μεγαλύτερων προβλημάτων του τόπου.
Οι ευρωεκλογές τελείωσαν με επιτυχία για το Ποτάμι, και έγινε μετά από παλινωδίες το ιδρυτικό συνέδριο. Τι να πρωτοπεί κανείς… Όλα καλά αλλά και κωμικά ταυτόχρονα. Ομάδες διαβούλευσης που θύμιζαν λέσχες φιλοσοφικής αναζήτησης, όργανα κόμματος που είτε δεν θα είχαν ρόλο, είτε θα βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του Σταύρου και θέσεις που στην συντριπτική τους πλειοψηφία στερούνταν εισηγητή. Όλες όμως με κοινό αφηγητή… Τον Σταύρο.
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν πταίσματα, αν δεν συνδυάζονταν και από την απόφαση του Σταύρου για μαζικές προσκλήσεις σε πάσης φύσεως και προελεύσεως γυρολόγους της πολιτικής. Ψαριανός, Λυκούδης, Αμυράς, Δανέλλης είναι μερικοί από τους πλέον δημοφιλείς Κομπάρσους της πολιτικής. Η λίστα φυσικά είναι τεράστια… Από τύχη δεν θα θρηνήσουμε και άλλους άξιους Πρωταγωνιστές στο βωμό του ενός και μόνου υπερΠρωταγωνιστή. Γιατί για να μπορεί(;) να αναπνεύσει ο υπερΠρωταγωνιστής, δεν μπορεί να συνυπάρξει τελικά με άλλους συμπρωταγωνιστές. Θέλει μόνο κομπάρσους. Και κάπως έτσι, έγιναν Κομπάρσοι της πολιτικής και οι Πρωταγωνιστές της ζωής που μπήκαν στο Ποτάμι. Στο χέρι τους είναι… Θέλω να πιστεύω πως αυτό δεν είναι και το τέλος της ιστορίας αλλά μόνο η αρχή.
ΥΓ1. Το παραπάνω κείμενο ΔΕΝ απευθύνεται σε αναγνώστες ανίκανους να γελάσουν με τον εαυτό τους, μιας και ο συγγραφέας την ώρα που το έγραφε αυτοσαρκάζονταν.
ΥΓ2. Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που συμμετείχαν ως υποψήφιοι στις εκλογές! Χωρίς διάθεση ειρωνείας, τους εύχομαι την επόμενη φορά να είναι Πρωταγωνιστές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου